Photo

Translate

Orthodoxy Is

Wednesday, February 14, 2018

Μοναχός Γεώργιος Αγιοπαυλίτης (1910 – 23 Ιουλίου 1998) – Από το Μέγα Γεροντικό Ενάρετων Αγιορειτών του 20ου αιώνος

Μοναχός Γεώργιος Αγιοπαυλίτης (1910 – 23 Ιουλίου 1998)
Από το Μέγα Γεροντικό Ενάρετων Αγιορειτών του 20ου αιώνος
Ήταν από το χωριό Χαυδάτα της Κεφαλλονιάς ο κατά κόσμον Γεράσιμος Παναγή Μοσχονάς. Το 1926 ήλθε στη μονή του Αγίου Παύλου, όπου υπήρχαν αρκετοί συμπατριώτες του, για να συναντήσει ένα θείο του, που μόναζε εκεί και που είχε σταθεί ευεργέτης του, όταν μικρός ορφάνεψε με τα πέντε αδέλφια του. Επρόκειτο περί του εναρέτου μονάχου Κωνσταντίου (t 1973). Η τάξη της μονής και η αρετή των πατέρων τον έκαναν να παραμείνει σε αυτή και να έγγραφε! δόκιμος το 1936. Εκάρη μοναχός το 1937.
Συνεδέθη πνευματικά με τον μακαριστό ηγούμενο της μονής Γρηγορίου Αθανάσιο (t 1953), και τις συμβουλές του περί ξενιτείας, ακτημοσύνης και εγκρατείας διατήρησε ισόβια. Δεν είχε καμία αλληλογραφία και ούτε την παραμικρή περιουσία. ‘Υπήρξε διακονητής, παντού και πάντοτε, φίλεργος και φιλότιμος.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυγάδευσε αρκετούς καταδιωκομένους και τους έσωσε. Για τη δράση του αυτή είχε την ευλογία του ηγουμένου του, συνελήφθη όμως από τις γερμανικές αρχές και οδηγήθηκε για να δικαστεί στο στρατοδικείο της Θεσσαλονίκης. Απολογούμενος κι ερωτώμενος είπε ότι ό,τι έκανε το έκανε κατά τον ευαγγελικό λόγο περί υπερασπίσεως των αδικουμένων και όχι των αδικούντων. Καταδικάσθηκε σε θάνατο. Αναμένοντας την εκτέλεση στις φυλακές είδε τους προστάτες άγιους της μονής Γεώργιο και Παύλο και συνομίλησε μαζί τους. Μάλιστα τη συνομιλία άκουσαν και οι συγκρατούμενοί του, τη θεώρησαν όμως παραλήρημα του πυρετού του. Οι άγιοι τον καθησύχασαν, τον παρηγόρησαν και του είπαν ότι θα ελευθερωθεί. Πράγματι, μετά τριήμερο πήδηξε μεσημέρι από τον τρίτο όροφο του κτιρίου που φυλαγόταν και με τα πόδια έφθασε στο Άγιον Όρος με τη βοήθεια των αγίων. Επειδή ήταν καταζητούμενος, αναγκάσθηκε να κρυφτεί. Επί δύο σχεδόν έτη παρέμεινε κρυμμένος σ’ ένα άγνωστο σπήλαιο πλησίον της μονής, τρεφόμενος με τα άγια μυστήρια και με υλική τροφή κρυφά μόνο από τον ηγούμενο. Κατόπιν έλεγε πως παρά τον φόβο και τον κόπο πέρασε με μεγάλη χαρά ψυχής όλο αυτό το διάστημα, προφανώς με τη συμπαράσταση των αγίων Γεωργίου και Παύλου του Ξηροποταμηνού.
Όσοι είχαν ευεργετηθεί από αυτόν θέλησαν να τον ανταμείψουν με πλούσια δώρα για τη σωτηρία τους, μα δεν θέλησε να τα παραλάβει ποτέ, λέγοντας πως απλά έκανε το καθήκον του και αυτό που του έλεγε η συνείδησή του. Ήταν ένας τίμιος άνθρωπος. Σεμνός, ήσυχος, φιλακόλουθος, ολιγόλογος, σοβαρός. Τον θυμάμαι με την υπέροχη απλότητά του, την ειλικρίνεια και την καλογερική του στάση. Δεν έλεγε πολλά, αλλά τα λίγα ήταν αρκετά. Τη ζωή του διήλθε στην αφάνεια του ευλογημένου κοινοβίου. Εργαζόταν μυστικά τις ένθεες αρετές και βίαζε τον εαυτό του καθημερινά στα πάντα.
Ο νυν μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος γράφει περί αυτού: «Άσκηση των τελευταίων του ετών αποτελούσε ο ασυμβίβαστος αγώνας του για αδιάλειπτη προσευχή, η επιμονή στην ορθοστασία στις μακροσκελέστατες ακολουθίες, παρά το βάρος της ηλικίας και τους αφόρητους πόνους της μέσης του, και η πλήρης αλουσία και υπομονή της βρομιάς και ατημελησίας. Το κελλί του μύριζε από την εγκατάλειψη όσο περίπου και το σώμα του. Το καταλάβαινες, ακόμη κι αν ήσουν συναχωμένος! Παρέα του οι λιγοστές εικόνες του, το τριμμένο κομποσχοίνι του και φυσικά μια τεράστια ποικιλία ζωυφίων και ζωντανών που εύρισκαν μαζί με φιλόξενο καταφύγιο αρκετή τροφή στο κελλάκι του… Συνέπεια, υπομονή και εγκαρτέρηση αξιοθαύμαστη… Τέτοια μαργαριτάρια έκρυβε το θησαυροφυλάκιο του Αγίου Παύλου. Τέτοιοι θησαυροί αποτελούν την ανεκτίμητη έμψυχη περιουσία της κρύπτης του Αγίου Όρους».
Μετά τον Εσπερινό της 23.7.1998 απεσύρθη στο κελλί του και διάβαζε το Απόδειπνο. Τον επισκέφθηκε ένας μοναχός προσφέροντάς του ένα γλύκισμα. Δεν το δέχθηκε. Μετά το Απόδειπνο δεν έπινε ούτε νερό, τηρώντας πάντα το αυστηρό τυπικό του. Ο μοναχός Νικόδημος Αγιοπαυλίτης γράφει περί αυτού: «Μετά από ολίγην ώραν καθήμενος εις το κάθισμα, όπου ατέλειωτες ώρες προσηύχετο, παρέδωσε την μακαρίαν ψυχήν του εις χείρας του Ζωοδότου Σωτήρος Χριστού. Ας είναι η μνήμη αυτού αιωνία».
Πηγή:
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος
τόμ. Γ’ – 1956-1983
εκδ. Μυγδονία, 2011

Saturday, January 20, 2018

The Priest, the Bishop and the Holy Angel – Experiences during the Divine Liturgy – Fr. Stephan Anagnostopoulos

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY
The Priest, the Bishop and the Holy Angel
Experiences during the Divine Liturgy
Fr. Stephan Anagnostopoulos, Greece:
There once lived a most devout priest; (this incident was narrated to me by the blessed departed Spiritual Elder Gabriel, who for a great period of time was the abbott at the Holy Monastery of Dionysios on Mount Athos).
Even though he barely knew how to read and write, he was a priest, a clergyman of strong faith,great virtue and of many spiritual struggles. He used to stand up-right for hours during the Proskomedia,despite the fact that the veins of his feet had been affected and were hemorrhaging. There were times when one could see the blood running down since he was standing up-right commemorating the names of numerous people. He was a man of sacrifice to his last breath,in fact,his soul departed just after the Divine Liturgy.
As he barely knew how to read and write,by some misunderstanding,he did not place the portions on the Holy Diskos properly. When we place the portion of the All-Holy Theotokos on top of the Holy Diskos,we say; “The Queen stood at thy right hand…”. The Elder priest was under the impression that,since he said “at thy right hand”, the portion of the All-Holy Mother of God must be placed on the right side of the Lamb (as he was looking at the Holy Diskos) in other words, he was placing the portions backwards.
Once a heirarch visited the Holy Monastery for the ordination of a deacon.
During the Psalms of Praise when the heirarch enters the Holy Altar, he vests, then later goes to the Proskomedia, which has already been prepared up to a certain point,from then

Monday, January 15, 2018

पवित्र क़ब्र में एक चमत्कार का जन्म – The Holy Fire (Holy Light) Jerusalem Christ’s Holy Tomb Sepulchre ╰⊰¸¸.•¨* Hindi (India)

CHRIST IS RISEN! INDEED HE IS RISEN!
2272717841
पवित्र क़ब्र में एक चमत्कार का जन्म
The Holy Fire (Holy Light) Jerusalem Christ’s Holy Tomb Sepulchre
KATHOLIKON की गंभीर जुलूस तीन बार (चर्च ग्रीक पादरी से संबंधित का हिस्सा), (पवित्र क़ब्र के एक पत्थर की पटिया पर मंदिर के केंद्र में चैपल) Edicule चारों ओर चलता है। तब podrjasnike लिनन में यरूशलेम कुलपति एक Edicule जो पहले से जांच की कोई मेल नहीं, लाइटर, आदि है कि वहाँ है, जिससे प्रकाश निकाला जा सकता है प्रवेश करती है।
और रहस्य शुरू होता है। चर्च रोशनी में इस समय बुझा रहा है। होल्डिंग तिमिराच्छन्न पास्का (बड़े उत्सव मोमबत्ती) वर्तमान प्रार्थना, अपने पापों का पश्चाताप और पवित्र अग्नि प्रदान करने भगवान पूछते हैं। रिया नोवोस्ती के अनुसार, विभिन्न वर्षों में, उम्मीद में कई घंटे पांच मिनट तक चला।
, पहले कभी कभी, और फिर कठिन है और कठिन हवाई क्षेत्र मंदिर घुसना प्रकाश चमक क़ब्र में कुलपति दर्ज करने के बाद। वे एक नीले रंग, चमक और लहरों के आकार में वृद्धि कर रहा है। यहाँ और वहाँ बिजली का एक छोटा सा पर्ची। धीमी गति स्पष्ट रूप से पता चलता है कि वे मंदिर के विभिन्न स्थानों से आते – Edicule से अधिक फांसी आइकन से, मंदिर के गुंबद से, खिड़कियां और अन्य स्थानों से, और सभी चमकदार रोशनी के चारों ओर डालना।
एक पल बाद में, पूरे मंदिर बिजली और फ्लेयर्स कि नीचे इसकी दीवारों और स्तंभों पर zmeyatsya, जैसे कि मंदिर के पैर करने के लिए नीचे प्रवाह और तीर्थयात्रियों के बीच क्षेत्र पर प्रसार करने के लिए से girdled है। एक ही समय में दीपक कि Edicule की दिशा में हैं, तो क्या वो चमकता शुरू होता है और वह Edicule, और आकाश के ताबूत में मंदिर के गुंबद में छेद से बाहर प्रकाश की एक ऊर्ध्वाधर स्तंभ गिर जाता है।
इस समय गुफा दरवाजा खोला, और बाहर रूढ़िवादी पैट्रिआर्क, जो भीड़ आशीर्वाद दिया। यरूशलेम के आचार्य पवित्र अग्नि विश्वासियों जो दावा करते हैं कि आग अभिसरण के बाद पहले मिनट में जला नहीं भेजता है। कभी कभी, चश्मदीद गवाह, लैंप और वफादार प्रकाश स्वयं के हाथों में मोमबत्ती के अनुसार। अधिकांश कुछ मोमबत्ती के हाथों में रखा जाता है, तो उन्हें अपने मंदिरों के लिए ले और प्रियजनों को देने के लिए।

Wednesday, January 10, 2018

Η θαυμαστή μεταστροφή μίας Εβραίας που προσπάθησε να δολοφονήσει τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνα των ΗΠΑ

CONVERSIONS TO ORTHODOXY
arizona-sunset
elder ephraim 27
Η θαυμαστή μεταστροφή
μίας Εβραίας που προσπάθησε να δολοφονήσει τον 
Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνα των ΗΠΑ
Όλοι γνωρίζουν την υψηλή πνευματική κατάσταση του Γέροντος Εφραιμ της Αριζόνα. Μια γυναικά φανατική Ἑβραία ήθελε να κάνει κακό στον Γέροντα πριν χρόνια. Ντυμένη λοιπόν σαν ευσεβέστατη Χριστιανή με μακριά ρούχα και μαντίλι πήγε να δει τον Γέροντα.
Οι υποτακτικοί του της είπαν δεν μπορεί να τον δει και επιχείρησε και άλλες μερες. Μετα από μέρες της επιτρέψαμε να τον δει.
Είχε κρύψει ένα μαχαίρι μέσα στα ρούχα της για να τον σκοτώσει και μπαίνοντας μέσα ξαφνιάστηκε όταν τον είδε να είναι σε όρθια στάση ψηλά και φώναξε: “Γέροντα!”.
Τον είδε να ίπταται στον αέρα σε στάση ευλογιάς!
Της λέει άσε το μαχαίρι και θα κατέβω να μιλήσουμε. Μπήκαν μέσα κ οι υποτακτικοί και την αφόπλισαν. Τελικά η γυναίκα μετανόησε και πίστεψε και βαπτίστηκε.
Η αγιότητα του Γέροντα φάνηκε άλλη μια φορά.
Πηγή:
Spiritual Trips in Holy Mountain and Holy Land

Friday, January 05, 2018

Protection of the Mother of God

HOLY VIRGIN MARY, MOTHER OF GOD
beautiful-spring-wallpaper-1397-1530-hd-wallpapers
ikona-pokrova-bogorodicy_4
Protection of the Mother of God
The Protection of the Mother of God is one of the most beloved feast days on the Orthodox calendar among the Slavic peoples, commemorated on October 1. The feast is celebrated additionally on October 28 in the Greek tradition. It is also known as the feast of the Virgin Mary’s Cerement.
In most Slavic languages the word “cerement” has a dual meaning of “veil” and “protection.” The Russian word Pokrov (Покров), like the Greek Skepi (Σκέπη), has a complex meaning. First of all, it refers to a cloak or shroud, but it also means protection or intercession. For this reason, the name of the feast is variously translated as the Veil of Our Lady, the Protecting Veil of the Theotokos, the Protection of the Theotokos, or the Intercession of the Theotokos.
The feast
The feast day celebrates the appearance of the Mother of God at Blachernae (Vlaherna) in the tenth century. At the end of St. Andrei (Andrew of Constantinople) Yurodivyi’s life, he, with his disciple St. Epiphanius, and a group of people, saw the Mother of God, St. John the Baptist, and several other saints and angels during a vigil in the Church of Blachernae, nearby the city gates. The Blachernae Palace church was where several of her relics were kept. The relics were her robe, veil, and part of her belt that had been transferred from Palestine during the fifth century.
The Theotokos approached the center of the church, knelt down and remained in prayer for a long time. Her face was drowned in tears. Then she took her veil (cerement) off and spread it over the people as a sign of protection. During the time, the people in the city were threatened by a barbarian invasion. After the appearance of the Mother of God, the danger was averted and the city was spared from bloodshed and suffering.
Celebration of the feast
The Protection is commemorated most fervently in Slavic churches, probably because St. Andrei was a Slav. The first celebration of the Theotokos’s cerement in the Russian Orthodox Church dates back from the 12th century and today is celebrated throughout the Orthodox Church.
The feast day commemorating the miracle is celebrated with an All-Night Vigil, with many of the same elements as occur on Great Feasts of the Theotokos. However, this feast has no afterfeast.
Russian usage
The Russian Primary Chronicle noted that the intercession of the Theotokos was needed for the protection of the people of Constantinople when a large fleet of the pagan Rus, led by Askole and Dir, was threatening Constantinople. The invading fleet was defeated and the event remembered. Strangely, the feast came to be considered a very important feast by the Slavic Orthodox Churches but not by the Greeks.
A twelfth century Russian chronicle describes the establishment of the intercession as a special feast day honoring the event. Within a few centuries churches began being named in honor of the Protection of the Mother of God.
Among these churches two that are world famous are: in Moscow, the Cathedral of Intercession upon a Moat (Russian: Храм Покрова “на рву,” Cathedral of the Pokrov upon a moat), which is popularly known as the St. Basil’s Cathedral and in Bogolyubovo near Vladimir, the Church of Intercession upon the Nerl River (Russian: Церковь Покрова на Нерли, Tserkov Pokrova na Nerli).
The Moscow cathedral was built in the mid 1500s by Tsar Ivan IV and the Bogolyubovo church was built in 1165 by Prince Andrew Bogoliusky. In Novgorod, the Monastery of the Intercession of Our Lady (Zverin Monastery) was also built during the twelfth century.
Greek usage
In recent years, the Feast of the Protection has become associated with thanksgiving for the deliverance of the Greek nation from the Italian invasion of 1940. These events are commemorated in Greece in a national holiday known as “Ochi Day” or “No Day,” referring to the response of the Greek leader Metaxas to Mussolini’s ultimatum.
In recognition of this, and because of the many miracles of the Holy Virgin which were reported by Greek soldiers during the Greco-Italian War of 1940-1941, the Holy Synod of the Church of Greece elected in 1952 to transfer the Feast from October 1 to October 28.
The Ecumenical Patriarchate also provides for this usage in its parishes in Greece and in the Greek diaspora, and it is generally observed now throughout the Greek-speaking world. The observance includes the chanting of a Doxology incorporating hymns recognizing the Protection of the Theotokos over the Greek nation, as well as the kontakion “O Champion Leader.”
About the icon
Two different events that took place four hundred years apart are combined in this one icon. Both events took place in the former Church of Blachernae in Constantinople.
The icon of the feast, Protection of the Mother of God, shows the Theotokos standing above the faithful with her arms outstretched in prayer and draped with a veil. On both sides of her are angels. On the lower right of most icons of this feast, are saints Andrew and his disciple Epiphanius who saw this vision of the Mother of God, with the twelve apostles, bishops, holy women, monks and martyrs, spreading her veil in protection over the congregation. St. Epiphanius is wearing a tunic under his cloak and gestures in astonishment at the miraculous appearance, while St. Andrew, Fool-for-Christ, is dressed only in a cloak.
Below the Theotokos, in the center of the icon, stands a young man with a halo, he is clothed in a deacon’s sticharion. In his left hand, he is holding an open scroll with the text of the Kontakion for Nativity in honor of the Mother of God. This is St. Romanus the Melodist, the famous hymnographer whose feast is also celebrated on the same day, October 1. He is with his choir attended by the Emperor Leo the Wise together with the Empress and the Patriarch of Constantinople.
Source: Orthodox Wiki

What are Seraphim? Are Seraphs Angels?

SAINTS OF MY HEART
1ok_b24baaab75bfb608215696fd165cb699.jpg
Αγγελοι 4 α.jpg
What are Seraphim? Are Seraphs Angels?
The seraphim (fiery, burning ones) are angelic beings associated with the prophet Isaiah’s vision of God in the Temple when God called him to his prophetic ministry (Isaiah 6:1-7). Isaiah 6:2-4 records, “Above him were seraphs, each with six wings: With two wings they covered their faces, with two they covered their feet, and with two they were flying. And they were calling to one another: ‘Holy, holy, holy is the Lord Almighty; the whole earth is full of his glory.’ At the sound of their voices the doorposts and thresholds shook and the temple was filled with smoke.” Seraphs are angels who worship God continually.
Isaiah chapter 6 is the only place in the Bible that specifically mentions the seraphim. Each seraph had six wings. They used two to fly, two to cover their feet, and two to cover their faces (Isaiah 6:2). The seraphim flew about the throne on which God was seated, singing His praises as they called special attention to God’s glory and majesty. These beings apparently also served as agents of purification for Isaiah as he began his prophetic ministry. One placed a hot coal against Isaiah’s lips with the words, “See, this has touched your lips; your guilt is taken away and your sin atoned for” (Isaiah 6:7). Similar to the other types of holy angels, the seraphim are perfectly obedient to God. Similar to the cherubim, the seraphim are particularly focused on worshipping God.
Source:
C. Fred Dickason, Angels: Elect & Evil, Revised, MOODY PUBLISHERS / 1995 / PAPERBACK

Ο Γέροντας Φιλάρετος Κωνσταμονίτης (+1963) και τα χελιδόνια

ANIMALS OF MY HEART
Ο Γέροντας Φιλάρετος Κωνσταμονίτης (+1963) και τα χελιδόνια
Μιά μέρα ἔξω ἀπό τό κελλί τοῦ Γέροντος Φιλαρέτου Κωνσταμονίτου (+1963) στό Ἅγ. Ὄρος, γινόταν μεγάλος θόρυβος. Δυό χελιδόνια εἶχαν ἀρχίσει μεταξύ τους σφοδρή μονομαχία!
Ὁ Γέροντας ἀνησύχησε. Βγαίνει ἔξω καί ἀντικρύζει θέαμα θλιβερό. Τό ἰσχυρότερο χελιδόνι κτυποῦσε μέ τό ράμφος του τό ἄλλο καί τό μαδοῦσε κυριολεκτικά. Χωρίς νά χάση καιρό τό ἔδιωξε, πῆρε στοργικά στά χέρια του τό κτυπημένο καί τό γλύτωσε. Τό περιποιήθηκε καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν τό χελιδόνι νά ζήση…
Μιά μέρα ὁ Γέροντας εἶχε βγεῖ λίγο ἔξω… Τό χελιδόνι, πιστός φίλος καί σύντροφος ἱπτάμενος, κοντά του. Εἶχε ξαπλώσει σ᾽ ἕνα ἁλώνι, λίγο πιό πέρα ἀπ᾽ τό μοναστήρι, καί χωρίς νά τό καταλάβη, ἀποκοιμήθηκε. Ἀλλά ξαφνικά τό χελιδόνι ἄρχισε νά πετάη ὁρμητικά πάνω ἀπό τό κεφάλι τοῦ κοιμισμένου Γέροντος τιτιβίζοντας, σάν νά ἤθελε νά τόν ξυπνήση καί νά ἐπισημάνη κάποιο κίνδυνο. Πράγματι, ὅταν ὁ Γέροντας ξύπνησε, τί νά δῆ· λίγο πιό πέρα ἕνα μεγάλο ἑρπετό…
Ὁ συνοδός του εἶχε κάνει μέ τή σειρά του τό δικό του ἔλεος στόν ἐλεήμονα Γέροντα.
Ἀπό το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Τά θ(α)ύματα εἶναι θύματα στά χέρια τῶν ἀρνητῶν, ΕΚΔ. Ι. Μ. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΛΟΥΚΟΥΣ, τηλ. 2755041260, ΑΣΤΡΟΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ 2014
Πηγή:
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Tuesday, January 02, 2018

Ρουμανία: Ο Πνευματικός Πατέρας Γέροντας Αρσένιος διηγείται ένα περιστατικό από τη Θεία Εξομολόγηση

HOLY CONFESSION OF YOUR HEART
ROMANIA OF YOUR HEART
Ρουμανία: Ο Πνευματικός Πατέρας Γέροντας Αρσένιος
διηγείται ένα περιστατικό από τη Θεία Εξομολόγηση
Ὁ Ρουμᾶνος Γέροντας Ἀρσένιος ἀφηγεῖται:
«Σᾶς λέγω ἕνα παράδειγμα ἀπό τά συμβάντα τῆς ζωῆς μου ὡς Πνευματικοῦ: Ξενύκτισα σχεδόν τό βράδυ ἑνός Μεγάλου Σαββάτου μέ ἕνα χριστιανό, γέρο ἀπό τό Maramures (πόλι στήν βορειοδυτική Ρουμανία), πού εἶχε ἔλθει μέ μία κάππα. Μοῦ εἶπε: “Πάτερ, ἦλθα νά ἐξομολογηθῶ, νά μέ τακτοποιήσης πνευματικά”.
Ποιός εἶναι αὐτός ὁ γέρος; Στό χωριό του ἦταν ἕνας ἀξιοτίμητος ἄνθρωπος. Ἐπί 30 χρόνια ἡ γυναῖκα του εἶχε ἀκολουθήσει τήν προτεσταντική κοινότητα τῶν Ἀντβεντιστῶν. Τότε ὑπῆρχε ἕνα ρεῦμα Ἀντβεντιστῶν πολύ δυνατό ἐκεῖ. Ὅλοι οἱ Ἀντβεντιστές ἀποφάσισαν νά πιάσουν αὐτόν, πού ὀνομαζόταν Ἰωάννης καί ἦταν ἀντιπρόσωπος τοῦ χωριοῦ του νά τόν πείσουν νά ἀκολουθήση τό χωριό του τήν αἵρεσί τους. Ὄμως αὐτός εἶχε στενές σχέσεις μέ τήν ἐκκλησία καί δέν κατόρθωσαν νά καταβάλουν τό φρόνημά του. Αὐτός κρατοῦσε μέ θάρρος τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μόνο καί μόνο ἐπειδή δέν πήγαινε μέ τούς ἐχθρούς τῆς πίστεως.
—Ἐγώ δέν ἔχω καμμία δουλειά νά πάω κοντά τους, μοῦ ἔλεγε.
Τόν ἐρώτησα:
—Νήστευσες; Διότι εἶχε πόθο νά κοινωνήση. Αὔριο ἦταν Πάσχα.
—Ὄχι πάτερ, καί χθές κατέλυσα, διότι τή Μεγάλη Παρασκευή ἤμουν στό νοσοκομεῖο.
Τότε εἶπα ἐγώ στόν ἑαυτό μου: “Τί κάνεις τώρα Ἀρσένιε;”
Σίγουρα ὅ,τι θά ἔκανε ὁ Χριστός. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἐπί 30 χρόνια ἀμυνόταν γιά τήν ὀρθόδοξη πίστι καί τώρα ἐγώ προβληματίζομαι, διότι ἔφαγε ἕνα κομμάτι τσουρέκι… εὑρισκόμενος καί σέ ξένο μέρος;
—Καλά μπάρμπα Γιάννη, νά νηστεύσης μέχρι αὔριο.
Καί τό αὔριο ἦταν μόνο μερικές ὧρες. Αὐτό τό ἐπιτίμιο τοῦ ἔδωσα ἐκείνη τήν στιγμή καί τόν κοινώνησα.
Βλέπετε πῶς ἐπιβάλλεται νά κάνης μιά συγκατάβασι γιά ἕνα τόσο σοβαρό θέμα; Δέν τόν κανόνισα σύμφωνα μέ τούς Κανόνες, ἀλλά ὑπολόγισα τήν πνευματική του κατάστασι καί τόν ἡρωϊκό πόλεμο πού ἐπί τόσα χρόνια ἔκανε χάριν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως».
Πηγή:
Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ
Η Εξομολόγηση – Μετάνοια: Το Αντικλείδι του Παραδείσου
εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός
Αθήνα 2012
http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)
TRUTH TARGET

Wednesday, October 11, 2017

Tagalog (Filipino) Services, Texts & Prayers

Video – Μεταστροφές: Απο τις παρυφές τις πλάνης στο Χριστό ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

CONVERSIONS TO ORTHODOXY
C7u4lh8WkAABxeG.jpg
Μεταστροφές: Απο τις παρυφές τις πλάνης στο Χριστό
╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Wednesday, September 13, 2017

Περί πολυλογίας και σιωπής – Άγίου Ιωάννου της Κλίμακος – Κλίμαξ – Λόγος Ενδέκατος

SAINTS OF MY HEART
Περί πολυλογίας και σιωπής
Άγίου Ιωάννου της Κλίμακος
Λόγος Ενδέκατος
-Έχομε αναφέρει με συντομία στα προηγούμενα ότι είναι πολύ επικίνδυνο, και γι΄ αυτούς ακόμη πού θεωρούνται πνευματικοί, να κρίνουν τους άλλους, πράγμα πού υπεισέρχεται ανεπαίσθητα. Και είναι το να κρίνη κανείς τους άλλους σαν να κρίνη τον εαυτόν του και να τιμωρήται από την γλώσσα του. Τώρα λοιπόν η σειρά των λόγων απαιτεί να ομιλήσωμε για την αιτία και την θύρα από όπου εισέρχεται και εξέρχεται το πάθος της πολυλογίας.

-Η πολυλογία είναι η καθέδρα της κενοδοξίας. Καθισμένη επάνω της η κενοδοξία προβάλλει και διαφημίζει τον εαυτόν της. Η πολυλογία είναι σημάδι αγνωσίας, θύρα της καταλαλιάς, οδηγός στα ευτράπελα, πρόξενος της ψευδολογίας, σκορπισμός της κατανύξεως. Είναι αυτή που δημιουργεί και πού προκαλεί την ακηδία. Είναι πρόδρομος του ύπνου, διασκορπισμός της «συννοίας», αφανισμός της φυλακής του νοός, απόψυξις της πνευματικής θερμότητος, αμαύρωσις της προσευχής.

-Η σιωπή που ασκείται με επίγνωσι και διάκρισι είναι μητέρα της προσευχής, επιστροφή από την αιχμαλωσία, διαφύλαξις του θείου πυρός, επιστάτης των λογισμών, σκοπός που παρατηρεί τους εχθρούς, δέσμευσις του πένθους, φίλη των δακρύων, καλλιεργητής της

Witchcraft in Congo: Testimonies from the Orthodox Mission in Africa by Monk Damascenos Gregoriates

AFRICA OF MY HEART
Witchcraft in Congo:
Testimonies from the Orthodox Mission in Africa
by Monk Damascenos Gregoriates 
Humanly speaking, Africa is the most unfairly treated continent when it comes to the spreading of the salvific word of God. Reasons of natural obstacles or other negative parameters did not facilitate the divine kerygma to reach the innermost parts of the continent, except only around its northern and northeastern regions. It may have been the plan of Divine Providence, for the Faith to spread there, only recently, during the twentieth century…
It is a known fact that other Christian “churches” have been established in practically all of Africa, since the middle of the 18th century, through colonization by European peoples. Apart from the purpose of exploiting those gold-bearing soils, these peoples had also arranged to propagate their religion. Thus, there are Papist christians there since the middle of the 18th century, Protestants from the beginning of the 20th century, followed by latter-day heretical “churches” with a christian or even a demonic content, that were formed by African pastors.
These “churches”, which are cut off from the fullness of the Truth and Life, have never managed – not in the past nor in the present (nor will they ever manage in the future) – to deliver the mystically-minded African from his various demonic influences and convictions. The explanation is simple:  The devil is afraid of the Truth; the Truth is Christ and
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...