Tuesday, July 29, 2014

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΛΟΥ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ RICHARD DAWKINS

 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού
Ἀθεϊσμός – Τίνος Eἶναι ἡ Aὐταπάτη
{Μέ ἀφορμή τό “Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη” τοῦ Richard Dawkins}
332332ac1bd6b22e3b6883777f78daca
Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΛΟΥ
 Γνῶσι τῶν θέσεων τοῦ ἀντιπάλου
Τοῦ λέει κάποιος ἀναγνώστης του: «Δέν μπορεῖς ν’ ἀσκῆς κριτική στή θρησκεία χωρίς μία λεπτομερῆ ἀνάλυσι ἐγκρίτων θεολογικῶν βιβλίων.
[Καί ἀπαντᾶ ὁ Dawkins:] Best-seller ἔκπληξι; Ἄν εἶχα ἐντρυφήσει —ὅπως ἕνας ἐπιτηδευμένα διανοούμενος κριτικός ἐπιθυμοῦσε— στίς ἐπιστημολογικές διαφορές μεταξύ τοῦ Θωμᾶ Ἀκινάτη καί τοῦ Duns Scotus, ἄν ἀπέδιδα τήν προσήκουσα τιμή στόν Ἑριγένη περί τῆς ὑποκειμενικότητος, στό Rahner περί τῆς χάριτος ἤ στό Moltmann περί τῆς ἐλπίδος (ὅπως ὁ ἐν λόγῳ κριτικός ματαίως ἤλπιζε ὅτι θά ἔκανα), τότε τό βιβλίο μου θά ἦταν κάτι περισσότερο ἀπό ἕνα best-seller ἔκπληξι: θά ἦταν ἕνα best-seller θαῦμα. Δέν βρίσκεται ἐκεῖ, ὅμως, τό θέμα. Σέ ἀντίθεσι μέ τό Stephen Hawking (ὁ ὁποῖος συμμορφώθηκε μέ τή συμβουλή ὅτι κάθε μαθηματικός τύπος τόν ὁποῖο θά περιλάμβανε στό βιβλίο του θά ἐλάττωνε τίς πωλήσεις του κατά τό ἥμισυ), εὐχαρίστως θ’ ἀπαρνιόμουν τόν τίτλο τοῦ best-seller ἄν ὑπῆρχε ἡ παραμικρή ἐλπίδα ὁ Duns Scotus νά διαφωτίση τό κεντρικό μου ἐρώτημα γύρω ἀπ’ τήν ὕπαρξι ἤ μή τοῦ Θεοῦ. Στή συντριπτική τους πλειονότητα, τά θεολογικά γραπτά ἀποδέχονται τήν ὕπαρξί Του, κι αὐτό ἀποτελεῖ τήν ἀφετηρία τους. Γιά τούς σκοπούς μου, ἀρκεῖ νά ἐξετάσω μόνο τούς θεολόγους ἐκείνους πού παίρνουν στά σοβαρά τήν πιθανότητα νά μήν ὑπάρχη ὁ Θεός κι ἐπιχειρηματολογοῦν γιά τό ἀντίθετο»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 14).
Γιατί κοροϊδεύει ὁ D.; Αὐτό τοῦ πρότεινε ὁ κριτικός του; Ἐνδοθεολογικές συγκρίσεις; Βεβαίως, ὄχι! Τοῦ πρότεινε —καί εἶναι λογικότατη ἀπαίτησι— νά ἔχη διαβάσει Χριστιανούς Ἀπολογητές. Ποιούς ἔχει διαβάσει καί τί ἀπαντήσεις δίνει στίς θέσεις τους, ὅπως εἶχε ὑποχρέωσι νά κάνη, γιά νά εἶναι τό οἰκοδόμημά του «λογικότερο»; Σχεδόν κανένα καί καμμία! Ἐδῶ πού τά λέμε, τό ἴδιο κάνουμε κι ἐμεῖς: ἀναγράφουμε «ἀοριστολογίες» χωρίς σχολιασμούς τῶν θέσεών του, ὅπως δείχνει τό παρόν βιβλίο μας!!!

Τό μῆλο!
Ἄς πιάσουμε, τώρα, ἕνα διαμαντάκι του: «Τό προπατορικό ἁμάρτημα ἔρχεται κατευθεῖαν ἀπ’ τήν Παλαιά Διαθήκη καί τό μύθο τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας. Τό ἁμάρτημά τους —τ’ ὅτι ἔφαγαν τόν ἀπαγορευμένο καρπό— φαίνεται μᾶλλον ἐπιπόλαιο, ὥστε ν’ ἀρκῆ μία ἁπλή ἐπίπληξι καί μόνο. Ἀλλά ὁ συμβολικός χαρακτῆρας τοῦ καρποῦ (ἡ γνῶσι τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ, ἡ ὁποία στήν πρᾶξι ἐκφράσθηκε ὡς γνῶσι τῆς γύμνιας τους) ὑπῆρξε ἀρκετός γιά νά μετατρέψη τήν κλοπή ἑνός μήλου σέ μητέρα καί πατέρα πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 278).
Τό ἔχω συναντήσει σέ πολλούς ἀρνητές καί τό ὀνομάζω «ἡ θεολογία τοῦ μήλου». Τόση εἶναι ἡ ἀπό μέρους των γνῶσι τῆς Ἁγ. Γραφῆς πού δέν ἔχουν ἀγγίξει οὔτε τίς πρῶτες σελίδες της, ὅπου καί ἀναγράφεται ἡ βρῶσι τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ.Πουθενά ἡ Ἁγ. Γραφή δέν ἀναφέρει περί μήλου τοῦ Ἀδάμ! Αὐτοί τό ἀναφέρουν (θυμᾶμαι πρόχειρα καί τόν ἄλλο «μεγάλο» τάχα μελετητή τῶν Γραφῶν καί ἀρνητή, τό Bertrand Russell). Κι ἔχουν μοῦτρα μετά νά τήν ἀπορρίπτουν. Ἡ θεολογία τους προέρχεται ἀπό τό λαιμό τους: στίς Ἀγγλοσαξωνικές χῶρες τό καρύδι τοῦ λαιμοῦ λέγεται Adam’s apple (μῆλο τοῦ Ἀδάμ). Καί ἰδού! Γινόμαστε, διά μεταφορᾶς ἐννοιῶν «κάτοχοι» τῶν Γραφῶν! Συγχαρητήρια!!!

Δεισιδαιμονίες ἀθέων
Ὁ ἀείμνηστος Τσιριντάνης μᾶς μιλᾶ γιά τά «μῆλα»-δεισιδαιμονίες τῶν ἀθέων: «Ὁ πιστός πού θά δείξη ἕνα ὁποιοδήποτε σημάδι πίστεως, θά δῆ τόν κοινωνικό ἀποκλεισμό σ᾽ ὅλη του τήν ἔκτασι. Ὁ νεοδιορισμένος καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου πού δέν θά δεχθῆ νά ὁρκισθῆ ὅταν εἶναι Τρίτη ἤ 13 τοῦ μηνός, δέν κάνει ἐντύπωσι καί ὁ μοντέρνος ἄνθρωπος πού ἀποφεύγει μέ κάθε τρόπο ν᾽ ἀνάψη τό τσιγάρο του μέ τό ἴδιο σπίρτο πού ἄναψαν δυό ἄλλοι, ἤ πού σέ ἀναγκάζει νά “κτυπήσης ξύλο” θεωρεῖται πώς κάνει τό φυσικότερο πρᾶγμα τοῦ κόσμου. Κάνετε, ὅμως, μιά προσευχή, ἤ ἔστω τό σταυρό σας, ἀρχίζοντας τό φαγητό σ᾽ ἕνα γεῦμα τῆς σύχρονης κοινωνίας τοῦ “καλοῦ κόσμου” καί θά δῆτε τό ἀποτέλεσμα!»(Ἀ. Τσιριντάνης, περ. Ἀκτῖνες, Ἰν 1948, 269).

Ὅταν ἔχης τέτοιους φίλους!
Γράφει ἀλλοῦ ὁ D.: «Ὁ ὑπαινιγμός ὅτι οἱ Γραφές παρέχουν μία κυριολεκτική καταγραφή τῆς γεωλογικῆς ἱστορίας θά προκαλοῦσε μορφασμό δυσφορίας σέ κάθε εὐυπόληπτο θεολόγο [ἐννοεῖ τούς decafeiné θεολόγους]. Μαζί μέ τό φίλο μου Richard Harries, ἐπίσκοπο τῆς Ὀξφόρδης [ἐμεῖς οἱ δυό οἱ φίλοι πού τρῶμε τό σταφύλι!], γράψαμε ἀπό κοινοῦ μία ἐπιστολή στόν Τony Blair καί πείσαμε ὀκτώ ἐπισκόπους κι ἐννέα ἀναγνωρισμένους ἐπιστήμονες νά τήν ὑπογράψουν [σημ.: Τό κείμενο τῆς ἐπιστολῆς μας, τήν ὁποία συνέγραψε ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ὀξφόρδης, ἔχει ὡς ἑξῆς:
“Ἀγαπητέ Κύριε Πρωθυπουργέ,
Σᾶς γράφουμε ὡς μία ὁμάδα ἐπιστημόνων κι ἐπισκόπων γιά νά ἐκφράσουμε τήν ἀνησυχία μας γύρω ἀπ’ τή διδασκαλία τῆς ἐπιστήμης στό Τεχνολογικό Κολλέγιο Emmanuel [: διδάσκει τό Δημιουργισμό] στό Γκέιτσχεντ. Ἡ ἐξέλιξι εἶναι μία ἐπιστημονική θεωρία μεγάλης ἐξηγητικῆς ἰσχύος, ἱκανή νά ἑρμηνεύση ἕνα πλατύ εὖρος φαινομένων σέ διαφόρους κλάδους τῆς ἐπιστήμης. Ἐπιδέχεται βελτίωσι, ἐπιβεβαίωσι, ἤ ἀκόμη καί δραστική τροποποίησι ἄν ὑπάρξουν οἱ κατάλληλες ἐνδείξεις. Δέν ἀποτελεῖ, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ κολλεγίου, μία ‘θέσι πίστεως’, στήν ἴδια κατηγορία μέ τή βιβλική Δημιουργία, ἡ ὁποία ἔχει διαφορετική λειτουργία καί διαφορετικό σκοπό. Τό ζήτημα εἶναι εὐρύτερο ἀπ’ τό τί διδάσκεται ἐπί τοῦ παρόντος σ’ ἕνα κολλέγιο. Ὑπάρχει σήμερα μία αὐξανόμενη ἀνησυχία γύρω ἀπ’ τό τί θά διδάσκεται καί πῶς θά διδάσκεται στή νέα γενεά τῶν προτεινομένων σχολείων πίστεως. Εἴμαστε τῆς γνώμης ὅτι τά προγράμματα σπουδῶν σέ τέτοια σχολεῖα, ὅπως καί στό Τεχνολογικό Κολλέγιο Emmanuel, πρέπει νά ἐπιβλέπωνται αὐστηρά, ὥστε νά ἐξασφαλισθῆ ὅτι τ’ ἀντικείμενα τῆς ἐπιστήμης καί τῶν θρησκευτικῶν σπουδῶν θά τυγχάνουν τοῦ σεβασμοῦ πού τούς ἁρμόζει.
Εἰλικρινά δικοί σας”]. Στούς ἐννέα ἐπιστήμονες περιλαμβάνονταν ὁ τότε πρόεδρος τῆς Βασιλικῆς Ἑταιρείας (καί παλαιότερα κύριος ἐπιστημονικός σύμβουλος τοῦ Τony Blair), οἱ ἁρμόδιοι τῆς Βασιλικῆς Ἑταιρείας γιά τή βιολογία καί τή φυσική, ὁ βασιλικός ἀστρονόμος (νῦν πρόεδρος τῆς Βασιλικῆς Ἑταιρείας), ὁ διευθυντής τοῦ Μουσείου Φυσικῆς Ἱστορίας κι ὁ sir David Attenborough, πιθανόν ὁ πλέον σεβαστός ἄνθρωπος στήν Ἀγγλία. Στούς ἐπισκόπους συμπεριλαμβάνονταν ἕνας ρωμαιοκαθολικός κι ἑπτά ἀγγλικανοί ἐπίσκοποι —ἀνώτεροι θρησκευτικοί ἡγέτες ἀπό διάφορα μέρη τῆς Ἀγγλίας. Λάβαμε μία τυπική κι ἀνεπαρκῆ ἀπάντησι ἀπ’ τό γραφεῖο τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἡ ὁποία παρέπεμπε στό ὑψηλό ποσοστό ἐπιτυχίας τῶν μαθητῶν τοῦ σχολείου στίς ἐξετάσεις καί στή θετική ἀναφορά τῆς OFSTED, τῆς ἐπίσημης ἑταιρείας σχολικῆς ἐπιθεωρήσεως. Προφανῶς δέν πέρασε ἀπ’ τό νοῦ τοῦ κυρίου Blair ὅτι, ἐάν οἱ ἐπιθεωρητές τῆς OFSTED συνέταξαν ἐπαινετική ἀναφορά γιά ἕνα σχολεῖο τοῦ ὁποίου ὁ ἐπιστημονικός διευθυντής διδάσκει πώς ὁλόκληρο τό Σύμπαν ξεκίνησε νά ὑπάρχη μετά τήν ἐξημέρωσι τοῦ σκύλου [αὐτό εἶναι ψευδέστατο. Κανείς δημιουργιστής δέν λέει τέτοιο πρᾶγμα μιᾶς καί ἡ Γένεσι ἀναφέρει ὅτι οἱ σκύλοι δημιουργήθηκαν τήν ἕκτη ἡμέρα, ἐνῶ τά ἀστρικά συστήματα τήν τετάρτη], τότε ἴσως κάτι νά μήν πηγαίνη καλά ὅσον ἀφορᾶ τά κριτήρια τῶν ἐπιθεωρητῶν»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 370). Νά χαίρεται τούς φίλους του «ἐπισκόπους»-ἀνοήτους πού δέν γνωρίζουν κἄν τή Βίβλο. Ὅλοι μαζί πᾶνε σάν τούς στραβούς στόν Ἅδη, ἄν δέν μετανοήσουν γιά τίς ἀνοησίες τους.

Ἀσυνέπειες ἀθέων
Στή θεολογία τοῦ μήλου ἐντάσσουμε καί τίς ἀσυνέπειες τῶν ἀθέων:
«“Δέν ὑπάρχει Θεός. Δέν ὑπάρχει Θεός. Ὤ Θεέ μου, δέν ὑπάρχει Θεός!…”(Julia Sweeney, κωμική ἠθοποιός, στό: Letting Go of God)»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 358).
Ἀπό συνέντευξι τοῦ Λουίς Μπουνιουέλ στόν Ἄδωνι Κύρου, 1964: «“Δόξα τῷ Θεῷ, εἶμαι ἀκόμα ἄθεος!”»(Δημήτρης Ν. Μαρκόπουλος, Εἴτε Παῖδες Ἑλλήνων, Εἴτε Παῖδες Βαρβάρων. Καί τά Δύο δέ Γίνεται!, Ἀθήνα 1994, 128)
Στή Ρωσία «μερικοί σπουδαστές συνέθεταν προσευχές στόν ἄγνωστο Θεό, γιά νά τούς βοηθήση νά περάσουν τίς ἐξετάσεις τους στόν ἀθεϊσμό!»(David Watson, Εἶναι Τάχα Κανένας Ἐκεῖ;, ἐκδ. Πέργαμος, Ἀθήνα 1989, 13)
Τέλος, ὅπως γράφει ὁ Ἰωάννης Κυρανάκος, ἀναγνώστης τοῦ περ. Συζήτησις: «Παλαιότερα, σέ μιά φιλική συντροφιά, γνώρισα ἕνα καλλιτέχνη τῆς θεατρικῆς μας σκηνῆς, γνωστό καί στό ἐξωτερικό, ἀπό τίς ἐπιτυχεῖς ἐμφανίσεις του. Ἡ συζήτησι περιστράφηκε καί στή δημιουργία τοῦ κόσμου. Πολλές ἀπόψεις ἀκούσθηκαν γύρω ἀπό τή δημιουργία, μά ὅλοι παραδέχθηκαν ὅτι ὑπάρχει τό ὑπέρτατο ὄν. Ὅλοι, ἐκτός ἀπό τόν καλλιτέχνη. Αὐτός ἔλεγε ὅτι ὅλα ἔγιναν τυχαῖα καί μετά τόν τάφο τίποτε. Μετά ἀπό μερικούς μῆνες παρακολούθησα μιά παράστασι στήν ὁποία συμμετεῖχε ὁ περί οὗ ὁ λόγος καλλιτέχνης.
Σέ μιά στιγμή ἀνέβηκα στά παρασκήνια νά τόν συγχαρῶ γιά τήν ἐπιτυχία του. Ἦταν διάλειμμα. Δέν ἄργησε νά κτυπήση τό κουδούνι καί ἐμφανιζόταν πρῶτος αὐτός στή σκηνή πού ἀκολουθοῦσε. Πρίν πατήση τό πόδι του στό σανίδι καί πρίν φύγω γιά τή θέσι μου, τόν βλέπω νά στρέφη τά μάτια του στόν οὐρανό καί νά σταυροκοπιέται συνεχῶς. Ἔμεινα ἄφωνος. Εἶπα μέσα μου: ἔτσι εἶναι οἱ ἄθεοι;»(Μά 1974, 105)
{Σημ.: D.=Dawkins Richard}
ΠΗΓΗ:
Κωστώφ Ἰωάννου, Φυσικοῦ
Ἀθεϊσμός – Τίνος Εἶναι ἡ Αὐταπάτη
ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός
Ἀθήνα 2007
τηλ. 2108220542
TRUTH TARGET

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...