Monday, September 22, 2014

Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ ΤΟΥ Π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ

PAINTING LEAVES

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
Από το βιβλίο Αντιαιρετικά Εφόδια του π. Ιωάννου Κωστώφ
FROM WORKER SECT
TO ORTHODOXY
Ἔγραφε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος:
«Παναγιώτατε [Ἀθηναγόρα]·
ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός μᾶς ἄφησε συγκλονιστικό ὑπόδειγμα συμπεριφορᾶς πρός τούς διαφωνοῦντες μέ τήν ἀλήθεια. Ἀνοῖξτε τό ἕκτο κεφάλαιο τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου. Θά δῆτε ἐκεῖ καταπληκτικά πράγματα: Ὁ Κύριος διδάσκει τίς ὑπερφυεῖς ἀλήθειες περί τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας. Κάποιοι ἀκροατές, ἔχοντας παχυλό νοῦ, ἀδυνατοῦν νά ἐννοήσουν αὐτές (τίς ἀλήθειες), καί ἀπομακρύνονται γεμάτοι δυσφορία. Τί κάνει τότε ἡ σεσαρκωμένη Ἀγάπη, ὁ Θεάνθρωπος Κύριος; Τρέχει μήπως νά προφθάση αὐτούς πού φεύγανε καί νά δώση “ἐξηγήσεις” γιά τά λόγια Του; Προσπαθεῖ νά βρῆ διατύπωσι πού νά μπορῆ νά τύχη ἀποδοχῆς ἀπ᾽ αὐτούς; Ὄχι! Ἀλλά τί κάνει; Φοβερό νά τό ποῦμε! Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἔκλινε τούς Οὐρανούς καί κατέβηκε, Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἀγάπησε τόν ἄνθρωπο —κάθε ἕνα ἄνθρωπο— μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυρικοῦ, Αὐτός, ὁ ὁποῖος γιά ἕνα ἀπολωλός πρόβατο ἦταν πρόθυμος νά κατέβη σέ χάσκοντα βάραθρα καί νά ἀνέβη σέ δυσπρόσιτες κορυφές βουνῶν, Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἦταν ἱκανός νά ταπεινωθῆ μέχρι πλύσεως δουλικῶν ποδῶν, ἀρνεῖται κἄν νά συζητήση μέ αὐτούς! Δέν ἀνέχεται κανένα συμβιβασμό στίς ἀλήθειες τίς Πίστεως, δέν προβαίνει σέ καμμία ὑποχώρησι. Ἀλλά, ἄτεγκτος καί ἀδυσώπητος, στρέφεται καί πρός αὐτούς τούς προσφιλέστατους δώδεκα (μαθητές), τούς ὁποίους “ἐξέλεξε ἀπό τόν κόσμο”(πρβλ Ἰω 15, 16) καί τούς ὁποίους “ἀγάπησε μέ τέλεια ἀγάπη”(Ἰω 13, 1), καί τούς ρωτᾶ: “Μήπως θέλετε καί ἐσεῖς νά φύγετε;”(Ἰω 6, 67). Καθρεπτισθῆτε, Παναγιώτατε, σ᾽ αὐτό τόν οὐράνιο καθρέπτη τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Κυρίου ἔναντι αὐτῶν πού διαφωνοῦν μέ τήν ἀλήθεια… Μετρηθεῖτε μέ αὐτό τό θεῖο μέτρο… Ζυγισθεῖτε πάνω σέ αὐτή τήν ἀθάνατη ζυγαριά… Πόσο ἐλλιπής θά βρεθῆτε!… Ναί! Θά βρεθῆτε τρομακτικά ἐλλιπής καί κάποιο μυστηριῶδες χέρι θά γράψη γιά Σᾶς “πάνω στό κονίαμα τοῦ τοίχου τοῦ σπιτιοῦ” Σας ὅ,τι ἔγραψε γιά τό βασιλιά τῆς Βαβυλῶνος Βαλτάσαρ: “Μανή, θεκέλ, φάρες”!(Δαν 5, 25). Ἐκτός ἄν βρῆτε Ἐσεῖς τόν Κύριο ἐλλιπῆ σέ ἀγάπη…
Θέλετε καί ἄλλο καθρέπτη, ἄλλο μέτρο, ἄλλη ζυγαριά; Ὀρίστε ἡ ἐπιστολή τοῦ Παύλου πρός τούς Γαλάτες. Αὐστηρότατη γλῶσσα, αὐστηρότατος ἔλεγχος. Καμμία ὑποχώρησι, κανένας συμβιβασμός. “Ἄν περιτέμνεσθε, ὁ Χριστός δέν θά σᾶς ὠφελήση σέ τίποτε”(Γαλ 5, 2). “Φοβᾶμαι μήπως ματαίως κοπίασα γιά σᾶς”(Γαλ 4, 11). Ποιός τά λέει αὐτά; Ὁ Παῦλος, τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, αὐτός πού ὅλους τούς ἀγαποῦσε, καί θυσιαζόταν γιά ὅλους, αὐτός πού εὐχήθηκε νά γίνη “ἀνάθεμα ἀπό τό Χριστό” χάριν τῶν ἄλλων! Καί ποιό ἦταν τό θέμα τῆς διαφωνίας μέ τούς Γαλάτες; Ἡ περιτομή! Δηλαδή, θεσμός καιρικῆς μέν ἰσχύος, ἀλλά πάντως θεοσύστατος καί ὄχι ἐφεύρημα δαιμόνων, ὅπως τά παπικά ἀλάθητα καί τά πρωτεῖα. Γι᾽ αὐτή, λοιπόν, τήν περιτομή ὁ Παῦλος δέν διστάζει νά βροντοφωνήση: “Ἀλλά καί ἄν ἐμεῖς ἤ ἄγγελος ἀπ᾽ τόν οὐρανό σᾶς κηρύττη διαφορετικό εὐαγγέλιο ἀπ᾽ αὐτό τό ὁποῖο σᾶς κηρύξαμε, νά εἶναι ἀναθεματισμένος. Ὅπως προείπαμε, καί τώρα πάλι λέω· ὅποιος σᾶς κηρύττει διαφορετικό εὐαγγέλιο ἀπ᾽ αὐτό τό ὁποῖο παραλάβατε, νά εἶναι ἀναθεματισμένος”(Γαλ 1, 8-9). Ὑστεροῦσε καί αὐτός ἀπό ἀγάπη; Τί κρῖμα νά μή ζῆ σήμερα, γιά νά πάρη μαθήματα ἀγάπης ἀπό κάποιους σύγχρονους δικούς Σας Ἐπισκόπους! Νά τί ἔγραφε ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς πρίν ἀπό κάποιο καιρό: “Ὅλοι σύμφωνα μέ αὐτά οἱ ἱ. Κανόνες, πού περιορίζουν τούς πιστούς σέ μία ἀπομόνωσι καί ἐπιφυλακτικότητα μέ τούς ἄλλους μή Χριστιανούς καί μή Ὀρθοδόξους, χρειάζονται κάποια μεταρρύθμισι. Ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά ἀποφύγη τήν ἀνάμιξί της μέ τόν κόσμο, ἄν πράγματι θέλη νά τόν κερδίση. Σύμφωνα μέ αὐτά εἶναι τελείως ἀνεφάρμοστος γιά τήν ἐποχή μας, ὡς στερούμενος ἀγάπης, ὁ 45ος Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων (σημ.: ὁ ὁποῖος ἀπαγορεύει τή συμπροσευχή μαζί μέ αἱρετικούς)… Πολύ περισσότερο ἀσυγχρόνιστος παραμένει ὁ 56ος Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, πού ἀπαγορεύει ἀκόμη καί τήν εἴσοδο σέ οἶκο προσευχῆς ἑτεροδόξων ἤ Συναγωγή Ἰουδαίων”(Περ. Ἐκκλησία, 15/7/67, 400).
Ἀγνοεῖ ὁ δυστυχής δύο πράγματα: α) Ὅτι αὐτοί οἱ Κανόνες δέν ἀποτελοῦν παρά ἁπλές ἀπηχήσεις τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Κυρίου τήν ὁποία μνημονεύσαμε πρός αὐτούς πού ἀπειθοῦν πρός τήν ἀλήθεια, τοῦ λεχθέντος χωρίου τοῦ Παύλου (Γαλ 1, 8), ὅπως καί τοῦ ἄλλου τοῦ Ἰωάννου, τοῦ κατεξοχήν μαθητοῦ τῆς ἀγάπης: “Ὅποιος ἔρχεται πρός ἐσᾶς (ὡς διδάσκαλος) καί δέν ἔχει αὐτή τή διδασκαλία, νά μήν τόν δέχεσθε στό σπίτι, καί ῾χαίρετε᾽ σ᾽ αὐτόν νά μή λέτε”(Β´ Ἰω 10). Ὅταν, λοιπόν, ὁ ἐν λόγῳ Ἐπίσκοπος μεταρρυθμίση τούς ἱερούς Κανόνες, ἄς μήν ξεχάση νά… μεταρρυθμίση καί τήν πηγή τους: τό Εὐαγγέλιο [: τή Γραφή]! Διαφορετικά τό ἔργο του θά μείνη ἡμιτελές. β´) Ἄν οἱ ἀναφερθέντες Κανόνες στεροῦνται ἀγάπης, τότε, ἁπλούστατα, στερεῖται ἀγάπης καί ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὄχι μόνο ἐπίσημα καί αὐθεντικά ἐπικύρωσε καί υἱοθέτησε αὐτούς τούς Κανόνες, ἀλλά καί γιά ὁλόκληρους αἰῶνες τούς ἐφάρμοζε καί κυβερνᾶτο μέ αὐτούς. Ἄν δέ ἡ Ἐκκλησία στερῆται ἀγάπης, τότε, ἁπλούστατα, ἔχει ἐγκαταλειφθῆ ὁλόκληρη ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο εἶναι ἡ Πηγή τῆς ἀγάπης. Ἄν δέ ἡ Ἐκκλησία ἐγκαταλείφθηκε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, τότε εἶπε ψέματα ὁ Σωτήρας —σπλαγχνίσου με, Κύριε!—, ὁ ὁποῖος βεβαίωσε ὅτι ὁ Παράκλητος θά μείνη αἰωνίως στήν Ἐκκλησία καί θά τήν καθοδηγῆ σέ ὅλη τήν ἀλήθεια! (Ἰω 14, 16· 16, 13). Νά πού ὁδηγοῦν οἱ ἰσχυρισμοί τῶν λαμπρῶν Ἐπισκόπων τοῦ Πατριαρχείου!»(ΟΖ, 20).
° Ἔγραφε ἀκόμα: «Εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη Διάλογος ἀγάπης χωρίς ἀλήθεια ἤ Διάλογος ἀληθείας χωρίς ἀγάπη; Ὁ Θεός εἶναι καί ἀγάπη (Α´ Ἰω 4, 8) καί ἀλήθεια (Ἰω 14, 6). Ἀφοῦ, λοιπόν, ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀλήθεια εἶναι ἑνωμένα ἀδιάσπαστα στό Θεό, κατά φυσική ἀκολουθία καί ἀναπόφευκτη ἀνάγκη εἶναι ἀδιάσπαστα ἑνωμένα καί στούς μαθητές Του. “Ἀπό αὐτό θά καταλάβουν ὅλοι, ὅτι εἶσθε δικοί Μου μαθητές, ἄν ἔχετε ἀγάπη μεταξύ σας”(Ἰω 13, 35), εἶπε ὁ Κύριος· ἀνανεώνοντας δέ τήν ἐντολή τῆς τέλειας ἀγάπης πρός “τόν πλησίον (=κάθε ἄνθρωπο)”(Μθ 22, 39), συμπλήρωσε καί περί τῆς ἀληθείας: “Καθένας πού εἶναι παιδί τῆς ἀληθείας, παραδέχεται τή διδασκαλία Μου”(Ἰω 18, 37). Πῶς, λοιπόν, χωρίζουμε τήν ἀγάπη ἀπό τήν ἀλήθεια; Ἕνας καί μόνος Διάλογος μπορεῖ νά ὑπάρξη: Εἴτε “Διάλογος ἀγάπης μέ ἀλήθεια”, εἴτε “Διάλογος ἀλήθειας μέ ἀγάπη”. Χριστιανικά οὔτε ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια μπορεῖ νά νοηθῆ οὔτε ἀλήθεια χωρίς ἀγάπη. Ὅταν ἀγαπᾶς, ἀδιαφορώντας γιά τήν ἀλήθεια, δέν ἀγαπᾶς πραγματικά. Ἡ “ἀγάπη” αὐτή εἶναι δυνατόν νά εἶναι εὐγένεια, διπλωματία, καλοί τρόποι, ἄψογη συμπεριφορά, συναισθηματική προσκόλλησι, ὅ,τι ἄλλο θέλεις, ἀγάπη, ὅμως, ἀγάπη Χριστοῦ, δέν εἶναι! Καί ὅταν κατέχης τήν ἀλήθεια καί δέν ἀγαπᾶς, δέν ζῆς μέσα στήν ἀλήθεια. Εἶναι δυνατόν νά ἔχης ἁπλή γνῶσι τῆς ἀληθείας, εἶναι δυνατόν νά πιστεύης σ᾽ αὐτό καί ἐκεῖνο καί τό ἄλλο ὀρθό δόγμα, ἀλλά δέν διαφέρεις ἀπό τούς δαίμονες· “καί τά δαιμόνια πιστεύουν καί φρίττουν”(Ἰακ 2, 19), ἀλλά δέν σώζονται! Ὁ πιστός, μιμητής τοῦ Κυρίου σέ ὅλα, ἀγαπᾶ τούς πάντες. Καί τούς ἑτεροδόξους καί τούς ἀλλοθρήσκους καί τούς ἀθέους καί τούς ὑβριστές καί τούς διῶκτες Του. Ἀκριβῶς δέ ἐπειδή τούς ἀγαπᾶ, ἔχει “μεγάλη λύπη καί ἀδιάλειπτη ὀδύνη στήν καρδιά”, διότι ὅλοι αὐτοί εἶναι μακρυά ἀπό τήν ἀλήθεια πού σώζει. “Χριστιανός” χωρίς ἀγάπη εἶναι “χαλκός πού βγάζει ἦχο ἤ κύμβαλο πού ἀλαλάζει”(Α´ Κορ 13, 1)»(ΟΖ, 40).
° «Ρωτήθηκε κάποτε ὁ π. Ἐπιφάνιος:
—Γέροντα, εἶναι γνωστό ὅτι μόνο στήν ψυχή τῶν ἀν­θρώπων τοῦ Θεοῦ βασιλεύει ἡ εἰρήνη. Ὅμως καί οἱ Εὐαγγελικοί ἰσχυρίζονται ὅτι αἰσθάνονται μιά μόνιμη γα­λήνη στήν καρδιά τους. Πῶς εἶναι δυνατόν νά συμ­βαίνη αὐτό, ἐφόσον βρίσκονται σέ πλάνη;
Καί ἀπάντησε:
—Στά χωριά, παιδί μου, ὅταν θέλουν οἱ χωρικοί νά δέ­σουν τό γαϊδούρι τους γιά βοσκή, δέν χρειάζεται νά τό δέ­σουν κι ἀπό τά τέσσερα πόδια. Ἀρκεῖ νά τό δέ­σουν ἀπό τό ἕνα.
Τό ἴδιο κάνει κι ὁ διάβολος μέ τούς Εὐ­αγγε­λι­κούς. Ἀφοῦ τούς ἔχει δέσει ἀπό τό πόδι τῆς αἱρέσεως, δέν τούς προσβάλλει μέ ἄλλους πειρασμούς. Ἔτσι ἐξηγεῖ­ται τό γιατί νοιώθουν εἰρήνη, ὅπως ἰσχυρίζονται. Ἡ εἰρήνη, ὅμως, αὐτή εἶναι ἐπίπλαστη καί πρόσκαιρη»(Υ, 98).
° Ἰδού κι ἕνας ἄλλος διάλογος μέ τόν ἴδιο: «—Γέροντα, ἔγινε κάποιο ἔγκλημα στά Μελίσσια. Δολοφόνησαν μιά μητέρα μπροστά στό γυιό της κι αὐτός δέν κούνησε τό δακτυλάκι του νά τήν προστατεύση, ἐπειδή, ὡς χιλιαστής, εἶναι, λέει, κατά τῆς βίας. Ἐκείνη τήν ὥρα πιστεύετε ὅτι ἐνήργησε ἡ νοσηρή πίστι;
—Βεβαίως!
—Μποροῦσε καί πρόφθαινε νά τό σκεφθῆ αὐτό;
—῞Οταν ἔχη διαποτισθῆ ἀπό μία τέτοια πίστι, βεβαίως. Αὐτά τά ὁποῖα πιστεύουμε, ἐκδηλώνονται καί σέ κλάσματα δευτερολέπτου.
—Αὐτό γίνεται μέ δαιμονική δύναμι;
—Ὄχι μέ δαιμονική δύναμι. Μέ δαιμονική ἀπεργία! Ἁπλῶς ἐκείνη τή στιγμή ὁ διάβολος δέν τόν ὠθεῖ νά κάνη κάτι. Θέλει νά ἐπιτύχη τόν σκοπό του. Δηλαδή, δέν τοῦ λέει:”κτύπα τον, βάρα τον”. Ἀπεναντίας, ἀπέχει ὁ πονηρός. Λέει: “ἄστον τώρα νά ἐνεργήση ἡ πίστι του. Ἐγώ τόν δίδαξα τήν αἵρεσι καί τώρα θά ἐνεργήσουν τά διδάγματά μου”»(ΧΘ, 230).
° «—Τί ἔγινε μέ τόν [αἱρετικό] Λαναρᾶ;
[π. Ἐπιφάνιος:]—Τώρα εἶναι στήν κρίσι τοῦ Θεοῦ, παιδί μου, αὐτός πρίν ἀπό πολλά χρόνια.
—᾽Επεδίωξε προσωπική συνάντησι μαζί σας;
—Μιά ἐπιστολή μοῦ ἔστειλε, τοῦ ἀπάντησα, μοῦ ἀπάντησε, τοῦ ἀπάντησα καί τερματίσαμε.
—Μελέτησε τό βιβλίο σας;
—Μοῦ ἔγραψε ὅτι στάθηκε στή σελίδα πενῆντα τρία, δέν προχώρησε πιό κάτω. Διότι στή σελίδα ἐκείνη λέω, ὅτι περισσότερες ἀσυναρτησίες καί ἀντιφάσεις, καί ἀσυνέπειες, καί ἀνακολουθίες ἀπό ὅσες ἔχει ὁ Λαναρᾶς, δέν εἶναι δυνατόν νά βρῆ κανείς σέ ἄλλο αἱρετικό. Καί λέει ὅτι ὅταν διάβασε αὐτό τό πρᾶγμα, αἰσθάνθηκε ἠθική ὑποχρέωσι νά μήν προχωρήση περαιτέρω στή μελέτη τοῦ βιβλίου, διότι ἐξυβρίσθηκε.
Τοῦ ἀπάντησα ὅτι σ᾽ ἕνα βιβλίο του, τό ὁποῖο εἶχε γράψει κατά τῶν χιλιαστῶν γράφει σάν τίτλο βιβλίου Οἱ Χιλιασταί καί αἱ Πλάναι, Μωρίαι, Ἀντιφάσεις, Ἀνισορροπίαι καί Ἀθεόφοβοι Στρεβλώσεις τῶν Ἀντιευαγγελικῶν βιβλίων. Μοῦ λέει: «᾽Εγώ καλά τά λέω αὐτά γιά τούς χιλιαστές, γιατί ὅλα αὐτά τά ὁποῖα λέω, τά ἔχουν. ᾽Ενῶ ἐσύ μοῦ τά λές χωρίς νά τά ἔχω». Τοῦ λέω: «Σύμφωνοι, ἀλλά γιά νά πεισθοῦν οἱ χιλιαστές ὅτι τά ἔχουν, ἔπρεπε νά διαβάσουν τό βιβλίο. ᾽Εάν ἔκαναν ὅ,τι ἔκανες ἐσύ καί στέκονταν στόν τίτλο τοῦ βιβλίου, δέν ἐπρόκειτο νά διαβάσουν πάρα πέρα γιά νά τούς ἀποδείξης ὅτι ὅλα αὐτά τά πράγματα τά ἔχουν. Γιατί τὄγραψες ἐσύ στόν τίτλο τοῦ βιβλίου; ῎Επρεπε νά σταθοῦν κι ἐκεῖνοι ἐκεῖ καί νά μήν προχωρήσουν περαιτέρω».
° Ἔλεγε, ἐπίσης, ὁ π. Ἐπιφάνιος: «Ἡ αἵρεσι διαστρέφει τή νόησι. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν γίνη αἱρετικός, τό στραβό τό βλέπει ἴσιο καί τό ἴσιο τό βλέπει στραβό: Μά δέν εἶναι ἔτσι τό πρᾶγμα. Ὄχι! Μά ἀφοῦ… Ὄχι, δέν εἶναι ἔτσι! Διαστρέφει τή νόησι. Δηλαδή τοῦ χαλάει τά κριτήρια. Τοῦ χαλάει τή ζυγαριά. Διαφωνοῦμε. Αὐτό τό πρᾶγμα εἶναι δύο κιλά. Ὄχι, εἶναι τρία. Ὄχι, εἶναι δύο! Αἴ, βάλτο πάνω στή ζυγαριά νά δοῦμε ἄν εἶναι δύο, δυόμισυ, τρία κιλά καί νά λήξη ἡ διαφωνία. Ὁ αἱρετικός δέν ἔχει ζυγαριά. ῎Εχει χαλάσει ἡ ζυγαριά του καί τό μαῦρο τό βλέπει ἄσπρο καί τό ἄσπρο τό βλέπει μαῦρο. Ἄν εἶναι καλοπροαίρετος μέ τήν πρώτη, δεύτερη νουθεσία θά συνέλθη. Ἄν εἶναι κακοπροαίρετος, “κουφοῦ καμπάνα καί ἄν κτυπᾶς, τυφλό καί ἄν θυμιατίζης καί μεθυσμένο κι ἄν κερνᾶς, ὅλα χαμένα τἄχεις”, λέει μιά παροιμία. ῎Η “στοῦ κουφοῦ τήν πόρτα”, λέει μιά ἄλλη, “ὅσο θέλεις βρόντα”».
ΠΗΓΗ:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ
Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια
ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός
Σταμάτα 2013
TRUTH TARGET

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...